مرکز اسناد انقلاب اسلامی

کد خبر: ۳۴۴۶
تاریخ انتشار: ۱۲:۵۶ - ۰۴ شهريور ۱۳۹۷ - 2018August 26

پایگاه مرکز اسناد انقلاب اسلامی؛ محمدمهدي ابراهيم‌عراقي در اول فروردين سال 1309ش در يکي از محلات جنوبي تهران و در يک خانواده‌ي کاملاً مذهبي به نام «پاچنار» به‌ دنيا آمد. مهدي عراقي از جمله افرادي بود که بعد از شکل‏گيري فدائيان اسلام وارد اين جمعيت شد و اولين فعاليت سياسي‌‏اش را از آنجا آغاز کرد. او در كليه‌ي فعاليت‏ها و عمليات‏هاي اين جمعيت نقش مؤثري داشت. 
بعد از درگذشت آيت‌‏الله بروجردي و حضور جدي امام‌خميني در صحنه‌ مبارزات سياسي ـ اجتماعي و بازشدن باب جديدي در مسير فعاليت‏‌هاي مبارزان، عراقي هم فعاليت سياسي خود را دوباره از سر گرفت. با شروع نهضت اسلامي به رهبري امام‌خميني و مبارزه‌ ايشان بر ضد رژيم پهلوي، افراد  و شخصيت‎هايي بودند که با قبول مرجعيت ديني و سياسي امام‌خميني به او پيوستند و جزء ياران او و از نيروهاي مبارز و فعال نهضت و انقلاب بودند. 

مهدي عراقي از آغازين روزهاي حرکت امام در مقابله با لايحه‌ي انجمن‎هاي ايالتي و ولايتي، با کوله‎باري از تجربه‌ي مبارزه در جمعيت فدائيان اسلام، پشت سر امام قرار گرفت و در تمامي مقاطع سرنوشت‌ساز سال‎هاي 1342ش و ساليان بعد، بدون لحظه‎اي تزلزل، با پايمردي و ايماني شگفت‏انگيز، اصلي‎ترين برنامه‎هاي انقلابي، از جمله را‎هپيمايي‎هاي تعيين‎کننده را مديريت کرد. هيئت‎هاي مؤتلفه‌ي اسلامي از جمله تشکل‎هاي مذهبي بود که با آغاز نهضت امام‌خميني فعاليت خود را شروع کرد. مهدي عراقي از جمله بنيان‎گذاران اين هيئت بود که برجستگي خاصي نسبت به هم‌مسلکان خود داشت. چنان‌که پس از سرکوب خونين قيام 15 خرداد و تبعيد امام به ترکيه، که رژيم شاه گمان مي‎برد تمامي موانع را از سر راه خود کنار زده است و هيچ‌کس را ياراي مقابله با او نيست، مهدي عراقي و يارانش، اصلي‌ترين دولتمرد نزديک به آمريکا، يعني حسنعلي منصور را از ميان برداشتند. در نتيجه براي چهار تن از آنان اعدام گرديدند و او و چند تن ديگر به زندان‎هاي درازمدت محکوم شدند.

 با آزادي وي از زندان در آخرين روزهاي سال 1355، او بار ديگر، گام در ميدان مبارزه نهاد و با تمامي تجربه‌ها و توانايي‌هاي خود در خدمت امام و اهداف ايشان قرار گرفت. در همين راستا و براي زدن ضربه‌ي اساسي به رژيم سعي کرد گروه‎هاي سياسي از طيف اسلام‎گراها را که با خط مشي مسلحانه مبارزه مي‌کردند به يکديگر نزديک نمايد. مهدي عراقي همواره در محوريت اغلب راهپيمايي‌ها و فعاليت‎هاي سياسي 1356 و 1357ش قرار داشت و با هجرت امام به نوفل‌لوشاتو، خود را به مراد هميشگي‌اش رساند تا از او اطاعت و مراقبت کند.

پس از بازگشت به ميهن در 12 بهمن1357ش، حضور وي در کنار امام، پيوسته موجب آرامش خيال ايشان در باب مديريت صحيح امور بود و از اين‌رو بسيار مورد علاقه‌ امام بود، تا جايي‌که بعد از شهادت وي توسط گروهک فرقان در شهريور 1358 امام او را فرزند و برادر خود خطاب کردند. 


ارسال به دوستان
نسخه چاپی
ارسال نظر
نام:
ایمیل:
* نظر: