مرکز اسناد انقلاب اسلامی

ویژه‌نامه انتخابات ریاست‌جمهوری| دوره اول
انتخابات اولین دوره ریاست‌جمهوری با حضور گسترده مردم سراسر کشور در 5 بهمن 1358 برگزار شد. گزارش مطبوعات حکایت از شور و نشاط انتخاباتی در استان‌ها و شهرهای مختلف داشت.
آیت‌الله سیدمحمدرضا‌ سعیدی در دوم فروردین 1308 در مشهد متولد شد، تحصیلات حوزوی را در مشهد گذراند. وی برای ادامه‌ تحصیل به قم آمد و از محضر علمای آنجا بهره برد؛ آوازه و شهرت امام خمینی وی را به سوی ایشان جذب كرد، به‌طوری كه شیفته و مرید امام‌خمینی شد. آیت‌الله سعیدی مبارزات خود را از دهه‌ 30 آغاز كرد. وی در معرفی و شناساندن امام‌خمینی بسیار كوشید. با شروع نهضت امام‌خمینی آیت‌الله‌ سعیدی نیز در عرصه‌ مبارزه قدم نهاد. وی در جریان وقایع پانزده خرداد و دستگیری امام‌خمینی به افشاگری پیرامون جنایت رژیم پرداختند. در پی مخالفت با سیاست‌های رژیم پهلوی روز 49/3/11 آیت‌الله‌ سعیدی دستگیر و به زندان قزل قلعه منتقل شد. وی سرانجام در شامگاه 20 خرداد 1349 در اثر شكنجه‌ مأموران ساواك به شهادت رسید.
به همت مرکز اسناد انقلاب اسلامی،
تازه‌ترین اثر از منشورات این مرکز با عنوان «انقلاب اسلامی در کردستان» روانه بازار نشر شد. در اثر حاضر رشادت‌ها و فداکاری‌های مثال زدنی مردم کردستان در دوره‌های مختلف تاریخی به ویژه تاریخ انقلاب نشان داده شده است.
از نخستین ساعات انتشار خبر ارتحال امام خمینی، امت عاشق امام با پوشیدن لباس سیاه از منازل خود خارج شده و با هدایت ائمه جمعه و جماعات و مسئولین استان‌ها و شهرها با تشکیل دسته‌های سینه‌زنی، سر و سینه‌زنان به عزاداری پرداخته و با اجتماع در مساجد، تکایا، حسینیه‌ها و مصلاهای جمعه به سخنان و رهنمودهای ائمه جمعه و جماعات شهرهای خود گوش فرادادند.
انقلاب اسلامی در شیراز
حجت‌الاسلام محلاتی درباره‌ چگونگی بازداشت آیت‌الله محلاتی روایت می‌كند: «به اتفاق تعدادی از دوستان تا ساعت دو بعد از نیمه‌شب مشغول دعا خواندن بودیم، تا اینكه صدایی در فضای كوچه پیچید. عرض كوچه كه حدوداً چهار متر بود پر از سربازان گاردی شد كه اهل شیراز نبودند و با صدای خاصی شروع كردند به لگد زدن به در چوبی خانه؛ در را شكستند و به درون منزل هجوم آوردند... حدوداً پنجاه سرباز با یك افسر كه از تهران آمده بودند به اتفاق سرهنگی از شهربانی شیراز به داخل حیاط ریختند. افسر گارد پدرم را صدا كرد كه حضرت آیت‌الله! بلند شوید كه باید برویم...»
آیت‌الله محمدصادق کرباسچی در سال 1291 در تهران به دنیا آمد و از سال 1327 در قم و در مدرسه فیضیه ساکن شد و پس از پایان تحصیل مدارج عالی علوم دینی به عنوان یکی از مدرسان فقه و اصول در حوزه علمیه مطرح شد. وی همگام با نهضت امام خمینی از اهداف سیاسی امام پشتیبانی کرد و در اسناد ساواک به عنوان اخلالگر، ماجراجو و طرفدار امام‌خمینی مطرح شد تا این که به اتهام "تحریک طلاب" در سال 1352 سه سال به نرمانشیر کرمان و سپس به شهرهای فومن گیلان، انارک یزد و ایذه خوزستان تبعید شد.
به مناسبت روز دزفول،
ایستادگی و مقاومت مردم دزفول در مقابل حمله‌های ناجوانمردانه‌ی بعثی‌ها، در موارد متعدد مورد توجه و تأكيد امام خمینی قرار گرفت. ایشان دوازدهم آبان ۱۳۵۹ در دیدار با وعاظ و خطبا، حماسه آفرینی دزفولی‌ها را چنین ستودند:«من باید یک تسلیت به سرتاسر ایران و تبریک عرض کنم و خصوص به خوزستان و بالاخص به دزفول تبریک عرض می‌کنم، برای اینکه آن‌طور روح مقاومت دارند و آن‌طور مردانه قیام کردند و مشغول مقابله با دشمن هستند ...».
انقلاب اسلامی در کردستان
مطالعه‌ تاریخ معاصر کشور نشان می‌دهد که مساجد و حسینیه‌ها به‌عنوان مراکز و پایگاه‌های دینی و فرهنگی، نقش بسیار حساس و خطیری در ایجاد هسته‌های اولیه‌ نهضت پویا و اصیل احیای اسلام انقلابی و جهت‌دهی به حرکت‌ها و جریانات مردمی داشته‌اند. در دوران انقلاب اسلامی در بیشتر شهرهای کشور از جمله شهرهای استان کردستان، مساجد و حسینیه‌ها، حلقه‌ ارتباطی مردم و رهبران انقلابی بوده‌اند. در این میان مساجد و حسینیه‌های استان کردستان به‌عنوان پایگاه‌های مهم دینی و فرهنگی این استان، سهم بسزایی در برپایی تظاهرات مردمی علیه حکوت پهلوی، در دوران شکل‌گیری انقلاب داشتند که به برخی از آن‌ها اشاره می‌شود.
انقلاب اسلامی در کرج
این رویداد كه فضای شهر را تحت‌تأثیر قرار داد، گسترده‌ترین مخالفت مردم شهر تا این زمان علیه رژیم پهلوی بود و نشان داد مردم كرج در شمار مخالفان جدی رژیم می‌باشند. به همین جهت پس از اعلام حكومت نظامی ‌در 17 شهریور 57، كرج هم از شهرهایی بود كه حكومت نظامی‌ بر آن حاكم شد. اولین شهید كرج كه در جریان تظاهرات قربانی خشونت مأموران حكومت نظامی شد، شهید یوسف پهلوانی از دانش‌آموزان فعال و انقلابی این شهر بود.
عظیم‌ترین حرکت سیاسی دانشجویان مسلمان دانشگاه تبریز در روز 18 اردیبهشت سال 3571 اتفاق افتاد. اساتید مذهبی دانشگاه تبریز از سالیان قبل جلساتی با هم داشتند، این اساتید با صدور اعلامیه‌ها، بیانیه‌ها، شرکت در تظاهرات، به همراهی با نهضت اسلامی مردم، و به‌خصوص دانشجویی پرداختند. بعد از این حوادث دانشگاه با پیروزی انقلاب عملاً فعالیت آموزشی نداشت. با برگزاری تظاهرات دانشجویی و تعطیلی کلاس‌های درس مخالفت خود را با سیاست‌های غلط رژیم پهلوی نشان می‌دادند.