مطلع شدیم که رفقای تهران تصمیم گرفته‌اند در مسجد دانشگاه متحصن شوند، آمدیم. آنجا من یادم هست که سه یا چهار شب در مسجد بودیم. همچنین یادم است که بعد از صرف صبحانه تظاهراتی در محوطه‌ی دانشگاه برگزار می‌کردیم، در داخل دانشگاه سخنرانی و راهپیمایی می‌کردیم. بعدازظهرها هم سخنرانی در داخل مسجد انجام می‌شد. آنهایی که در این تحصن شرکت کرده بودند

در هنگام تحصن افرادی همچون آيت‌الله طالقانى، آيت‌الله منتظرى، آيت‌الله ربانى شيرازى، آيت‌الله مؤمن و شهيد مفتح و عده‌اى ديگر، جلسات متعددى در اطاق‌هاى جنبى مسجد برگزار گرديد. در حقيقت، در آن زمان مسجد دانشگاه تهران به صورت مركز و كانون ثقلى جهت فعاليت و ارتباط فضلا و بزرگان درآمده بود. اتاق جنب مسجد دانشگاه نيز اتاق شور[مشورت] و فرمان بود. انعكاس خبر تحصن روحانيون مبارز در مسجد دانشگاه تهران به نشانه‌ اعتراض به بستن فرودگاه مهرآباد براى جلوگيرى از ورود امام خمينى(ره) در تهران و ساير شهرهاى كشور، شور و هيجان خاصى را به وجود آورده بود. مردم تهران و كسانى كه براى استقبال از امام به تهران آمده و ماندگار شده بودند، همين كه اين خبر را شنيدند به صورت دسته‌جمعى نوحه‌خوانان و در حالى كه دم گرفته و شعار مى‌دادند، خود را به دانشگاه تهران رساندند و در تحصن شركت كردند.

طرح عملیاتی سربداران جهت تصرف شهر آمل توسط یكی از اعضاء كادر رهبری اتحادیه به نام "شهاب" (سیامك زعیم) ارائه شده بود كه به «اسب تروا» معروف بود. بر این اساس، جمع‌بندی شورای فرماندهی و فرماندهی عملیات (كاك اسماعیل) در طرح حمله به آمل سربداران با تصرف پنج نقطه‌ی مهم شهر را انتخاب نمودند و شورای فرماندهی 92 نفر از نیروهای خود را به پنج تیم متوسط بیست نفره تقسیم و برای هر یك فرماندهی مستقل برگزید. در شب شش بهمن، «رمز عملیات» با شلیك یك آر.پی. جی به ساختمان بسیج توسط فرامرز فرزاد از گروه پویا به عنوان اعلام حمله‌ آغاز شد. این رمز عملیات سربداران بود تا بقیه‌ی گروه‌ها هم‌زمان عملیات خود را شروع كنند. این شلیك دقیقاً ساعت 23:30 دقیقه شب صورت گرفت.

زن خانه‌دار شاید بی‌سواد یا کم‌سواد درِ خانه را باز می‌کرد و این جوانان را که در معرض خطر بودند برای اینکه دستگیر نشوند، برای اینکه مورد اصابت قرار نگیرند، به خانه راه می‌داد. وقتی این جمعیت‌ها می‌آمدند و می‌رفتند و تظاهرات دسته‌جمعی بود دسته‌دسته این زن‌ها شربت درست می‌کردند... پیرزن، جوان، میان‌سال، می‌دادند دست برادرشان، دست بچه‌شان، نزدیک‌ترین افرادشان... و به لهجه‌ی مازندرانی(برار تو می براری)

پیشنماز مسجد رسول در شهرستان بیرجند ضمن نشان دادن دو جلد کتاب یکی به نام کشف اسرار خمینی که در سال 1363 هجری قمری تألیف شده و دیگری به نام ولایت فقیه، اظهار داشته اگر خواستند این کتاب‌ها را از من بگیرند می‌گویم آن‌ها را به داخل منزل انداخته‌اند وی سپس کتاب کشف اسرار خمینی را جهت مطالعه در اختیار گذارد. نجفی گفته است حکومت دولت ایران حکومت جابرانه است و از حکومت بنی‌امیه بدتر است.

روز ۱۸ دی ماه پنج هزار نفر از مردم سنندج در حالی که پلاکاردهایی حاوی شعارهای اسلامی با خود حمل می‌کردند، در خیابان‌های این شهر دست به تظاهرات گسترده‌ای زدند. تظاهرکنندگان با تکرار شعار «تا خون در رگ ماست خمینی رهبر ماست» نابودی حکومت پهلوی را فریاد می‌زدند.

در روز نه دی مردم ساوه در گروه‌های ۵۰۰ نفری در خیابان‌های تهجدی و اکباتان با برافروختن لاستیک و سد معبر کردن به مقابله با مأموران دولت پهلوی پرداخته و در تاریخ 1357/10/11 نیز مردم ساوه در گروه‌های ۱۰۰ نفری چند نقطه‌ی شهر تظاهرات نمودند. در ۲۱ دی ماه مردم ساوه به طرفداری از امام خمینی تظاهراتی برپا کردند: «مدارس، بانک‌ها و برخی از اداره‌های شهرستان ساوه تعطیل بود و صبح و عصر امروز تظاهرات پراکنده‌ای به رهبری فرهنگیان در سطح شهر برپا شد».

در ايام ملى شدن نفت، رييس آموزش و پرورش آبادان دستور انتقال و تبعيد هفت نفر از توده‌اى‌ها را داده بود، اما آن‌ها با پررويى و وقاحت به اين دستور ترتيب اثر نمى‌دادند. من در منبر به اين جريان اشاره كردم و خواستار اجراى دستور رييس آموزش و پرورش شدم. در همين هنگام يكى از فداييان اسلام يادداشتى به من داد كه در آن نوشته شده بود: اين هفت نفر كه دستور انتقال‌شان داده شده بايد بروند، در غير اين صورت جسد آن‌ها در كنار رودخانه‌ بهمن‌شير خواهد افتاد و قاتل نيز بر سر جنازه‌ آن‌ها خواهد ايستاد. در پى خوانده شدن اين نوشته در منبر شور و هيجان عجيبى در شهر ايجاد شد.

انتشار اخبار خروج محمدرضا شاه از کشور در روز 26 و 27 دی‌ماه شادی و شعف وصف نشدنی‌ای در مردم كرمانشاه ایجاد کرده بود. مردم دسته‌دسته به خیابان‌های اصلی شهر وارد می‌شدند، به شادی می‌پرداختند و به همدیگر تهنیت می‌گفتند. عابران تصاویر واژگونی از شاه ترسیم كرده و در دست‌گرفته بودند. ماشین‌ها و چراغ‌های روشن آن‌ها فضای شهر را پر کرده بود. برخی از مردم نیز بر برف‌پاکن‌های ماشین‌هایشان دستمال‌های کردی بسته بودند یا آن را رقص‌کنان به حرکت درمی‌آوردند.

با توجه به اینکه شهر شوشتر از چهارراه اصلی خیابان پهلوی و خیابان فرح به چهار قسمت تقسیم می‌شد، هریک از مناطق چهارگانه بین گروهی از جوانان تقسیم و اعلامیه‌ها پخش می‌شد و بیشتر اعلامیه‌ها به صورت شبانه پخش می‌گردید.