آزادی گروگان‌های آمریکایی در سال ۱۳۵۹ هرچند با صدور بیانیه‌های الجزایر و تشکیل «دیوان داوری» از سوی دو دولت ایران و آمریکا، ظاهراً حل و فصل شده بود، اما از یک سو دستخوش اختلافات داخلی در کشور و از سوی دیگر منجر به عهدشکنی دولت ایالات متحده نسبت به توافقات حاصله و نقض اصول و حقوق بین‌الملل از سوی آن دولت شد.

سحرگاه ۲۳ خرداد ۱۴۰۴، حمله هوایی رژیم صهیونیستی به خاک ایران، سه ستون استوار امنیت کشور، سردار سرلشکر محمد باقری، سردار سرلشکر حسین سلامی و سردار سرلشکر غلامعلی رشید را به شهادت رساند. این جنایت، قلب ملت ایران را جریحه‌دار کرد و عزم مردم را برای ادامه راه مقاومت جزم‌تر ساخت.

با تحلیل محتوای رسانه‌های خارجی حمایت قطعی آنها از بنی‌صدر و گروه‌های ائتلافی آشکار می‌گردد. آمادگی آنها برای ایفای نقشی تأثیرگذار در سقوط جمهوری اسلامی، نشان‌دهنده‌ی همکاری آنها با بنی‌صدر است. در همین راستا، فعالیت برخی سفارت خانه‌ها در تهران قابل توجه بود.

ایستایی و عقب‌ماندگی در کشور‌های اسلامی، نه یک سرنوشت محتوم بلکه عارضه‌ای است که از گسست میان حقیقت دین و واقعیت زندگی نشأت گرفته است. برای عبور از این بن‌بست تاریخی، نخست باید علل داخلی و خارجی انحطاط کشور‌های اسلامی را ریشه‌یابی کرد و سپس برای برون‌رفت از آن چاره‌اندیشی نمود که این مهمّ با تأمل در آرای امام خمینی میسر می‌شود.

شاهنامه فردوسی در طول قرن‌ها نه تنها یکی از مهم‌ترین متون هویت‌ساز ایرانیان بوده، بلکه در میان عشایر و اقوام مختلف ایران نقشی فراتر از یک اثر ادبی ایفا کرده است. اهمیت این کتاب در حفظ روحیه حماسی و جنگاوری به اندازه‌ای بود که حکومت رضاشاه در جریان سیاست‌های تمرکزگرایانه و اسکان اجباری عشایر، به جمع‌آوری و حذف نسخه‌های شاهنامه از میان آنان اقدام کرد؛ سیاستی که در برخی موارد با خشونت نیز همراه شد.

چهاردهم خرداد ۱۳۶۸، بیست‌وچهار ساعت سرنوشت‌ساز برای انقلاب اسلامی رقم خورد. شبی که بنیان‌گذار جمهوری اسلامی دار فانی را وداع گفت، جمعی از مسئولان ارشد کشور بی‌وقفه بر سر دو چالش اساسی به گفت‌و‌گو نشستند: پنهان نگه‌داشتن خبر رحلت برای جلوگیری از سوءاستفاده دشمنان، و چاره‌اندیشی برای خلأ رهبری. اسناد و خاطرات منتشرشده از آن شب و روز بعد، روایتگر بحث‌های داغ میان اعضای خبرگان بر سر شورایی یا فردی بودن رهبری، حذف شرط مرجعیت و نهایتاً انتخاب گزینه نهایی است.

هر اندیشه سیاسی، پیش از آنکه درباره حکومت و جامعه سخن بگوید، تصویری از انسان در ذهن دارد. فهم این تصویر، راه را برای درک نسبت میان فطرت، آزادی، تربیت و کمال در منظومه فکری امام خمینی، هموار می‌سازد.

تاریخ دگرگونی‌های بزرگ، همواره وامدار لحظاتی است که اخلاص و صدق یک پیشوا با عطش یک ملت برای عزت از دست رفته، تلاقی می‌کند. این تلاقی، نه فقط ساختار‌های سیاسی، بلکه اعماق باور‌های یک جامعه را از نو می‌سازد و از ویرانه‌های فساد، بنای پایداری و شکوه می‌آفریند.

امارات متحده عربی در طول پنج دهه حیات خود، همواره میان دو نیروی متضاد در نوسان بوده است. از یک سو، شکاف‌های عمودی درونی (ابوظبی در برابر دبی، اختلافات ارضی، نابرابری ساختاری) که بار‌ها آن را تا آستانه فروپاشی پیش بردند. پس از انقلاب اسلامی، امارات در جنگ تحمیلی در کنار صدام قرار گرفت و هم‌زمان مسیر پنهان همکاری با اسرائیل را آغاز کرد. این مسیر که از دهه ۱۹۸۰ با رفت‌وآمد‌های مخفیانه آغاز شده بود، سرانجام در سال ۱۳۹۹ به عادی‌سازی رسمی روابط انجامید و امارات را به سومین کشور عربی تبدیل کرد که با رژیم صهیونیستی پیمان صلح امضا می‌کند.

رضا پهلوی در نشست «آینده تکنولوژی در ایران» با ارائه اظهاراتی مبنی بر پیاده‌سازی نمونه سیلیکون‌ولی در سیستان و بلوچستانِ ایران آینده، واکنش‌های زیادی را برانگیخت. آمار‌های دهه پنجاه شمسی نشان می‌دهد که رژیم پهلوی در زمان سلطنت پدر او حتی در تأمین ابتدایی‌ترین نیاز‌ها مانند سواد (۷۸ درصد بی‌سوادی) و زیرساخت‌های اولیه (۳ درصد دسترسی به آب لوله‌کشی) ناکام بوده است. همچنین شکاف عمیق آموزشی و درمانی میان مرکز و این استان در دوران پیش از انقلاب، مانع از شکل‌گیری طبقه متخصص بومی و انباشت سرمایه انسانی لازم برای توسعه شد.