سرنوشت زمامداران ایران، آینه‌ای از نسبت آنان با قدرت، مردم و سرزمین است. تاریخ یک قرن اخیر ایران، از محمدعلی شاه تا رهبر شهید انقلاب، نشان می‌دهد که پایان زمامداری هر حاکم، فراتر از یک رخداد شخصی، به نمادی از سرنوشت یک نظام سیاسی و جایگاه آن در حافظه تاریخی ملت تبدیل شده است.

یکی از بخش‌های کمتر دیده‌شده کارنامه او، حضور مستمر در فیلم‌ها و سریال‌های تاریخی است. آثاری که بنیان آنها بر کتاب‌های تاریخ، اسناد، خاطرات، سفرنامه‌ها و پژوهش‌های تاریخی استوار بود.

در سال‌های دفاع مقدس و در حالی که نیروی دریایی ایران برای مقابله با تهدیدات دشمن بعثی به تجهیزات نوین نیاز مبرم داشت، دریادار حبیب‌اللهی، آخرین فرمانده نیروی دریایی شاه، با همکاری گروهک ضدانقلاب آزادگان و با هدایت بهرام آریانا، دست به خیانتی بزرگ زد. این گروه با نفوذ در میان افسران جوان نیروی دریایی و سوءاستفاده از حضور آنان در فرانسه برای تحویل ناوچه‌های سفارش‌داده‌شده، موفق شدند ناوچه موشک‌انداز تبرزین را در آب‌های اسپانیا بربایند و آن را به بندر طنجه مراکش ببرند. اما نقشه پیچیده آنان برای انتقال این ناوچه به آفریقای جنوبی و راه‌اندازی یک رادیوی ضدانقلاب، به دلیل عدم همکاری دولت مراکش و در نهایت تسلیم شدن دریادار خائن در برابر دولت فرانسه، نافرجام ماند.

بنادر جنوبی ایران تنها مراکز تخلیه و بارگیری کالا نیستند، بلکه دروازه‌های راهبردی کشور برای پیوند با اقتصاد جهانی، توسعه ترانزیت، تأمین امنیت ملی و تثبیت جایگاه ژئوپلیتیکی ایران محسوب می‌شوند. موقعیت ممتاز این بنادر در کرانه خلیج فارس و دریای عمان، آنها را به یکی از مهم‌ترین سرمایه‌های راهبردی جمهوری اسلامی ایران تبدیل کرده است.

صدام با برگزاری کنفرانس غیرمتعهدها می‌خواست امنیت بغداد را به رخ بکشد. در یک طرح عملیاتی، خلبان عباس دوران به همراه دیگر خلبانان ماموریت یافتند این طرح محرمانه و پیچیده را در ۳۰ تیر سال ۱۳۶۱ اجرا کنند. ماموریتی که غیرممکن و غیرقابل بازگشت می‌نمود. هدف آنها بمباران پالایشگاه «الدوره» بغداد، نیروگاه اتمی بغداد و پایگاه الرشید بوده است که در انتها به محل برگزاری اجلاس غیرمتعهدها ختم می‌شد.

استان هرمزگان فراتر از ویژگی‌های اقتصادی، تجاری، ترانزیتی و... قلب تپنده امنیت ملی ایران است. این استان در سه مقطع تاریخی دفاع مقدس، جنگ ۱۲ روزه و جنگ رمضان، از یک پشتیبان لجستیکی به خط مقدم نبرد مستقیم با استکبار تبدیل شده است.

در مقاطع حساس تاریخ سیاسی ایران، قدرت‌گرایی نیرو‌های اجتماعی و کنشگران جریان‌ساز، تضعیف نهاد‌های سیاسی جدید را به دنبال داشته و قدرت‌طلبی و فقدان ازخودگذشتگی و ایثار، زمینه‌ساز ناکامی جنبش‌های اجتماعی و استحاله نهاد‌های سیاسی شده است.

قبل از ظهور ایالات متحده امریکا به عنوان یک ابرقدرت در صحنه جهانی، این کشور انگلستان بود که در خاورمیانه و ایران حضور و نفوذی قوی داشت. انگلستان قادر بود بخش مهمی از ساختار‌ها و فرآیند‌های سیاسی و اجتماعی ایرانِ آن زمان را مطابق منافع و خواسته‌های خود شکل دهد. این کشور به روش‌های متعدد از جمله تشکیل لژ‌های فراماسونری، شبکه‌های نفوذ را در جامعه سیاسی ایران شکل داده بود. جنایت‌های استعماری انگلیس در محدوده جنوبی ایران همچون خلیج فارس و خوزستان و همچنین مناطقی نظیر فارس، بلوچستان سوابق طولانی دارد که در این گزارش بدان اشاره شده است.

در سال ۱۹۵۸، خبر سرنگونی نوری سعید، چنان ترسی بر دل محمدرضا پهلوی نشاند که او را چندین روز از بازگشت به تهران بازداشت. کودتای افسران آزاد به رهبری عبدالکریم قاسم، نه تنها نظام سلطنتی همسایه غربی را یک شبه برچید، بلکه زنگ خطری بود برای تمامی رژیم پادشاهی منطقه؛ خطری که شاه ایران آن را مستقیماً متوجه تخت سلطنت خودش احساس کرد.

سال ۱۲۹۴، در پی تجاوز انگلیس به جنوب ایران و تصرف قسمت بزرگی از بنادر و منطقه نفت‌خیز و در اثر ناتوانی دولت مشروطه، قیامی محلی بر ضد نیرو‌های تجاوزگر شکل گرفت. نیرو‌های انگلیس در اوایل شوال، بندر دلوار را به تصرف خود در آوردند. مجاهدین به رهبری رئیس‌علی دلواری طی یک عملیات متهورانه با شش شهید، پانصد نفر از نیرو‌های متجاور را از پا در آوردند و مقادیر زیادی مهمات به غنیمت گرفتند.