صدام حسین، دیکتاتور سابق عراق که از سال ۱۹۷۹ تا ۲۰۰۳ با مشت آهنین بر این کشور حکومت کرد، در اسناد محرمانه جامعه اطلاعاتی ایالات متحده کشوری که روزی حامی اصلی جنایات او بود، به عنوان حاکمی بی‌رحم توصیف شده که با استفاده از شکنجه و کشتار جمعی قدرت خود را حفظ کرد. اسنادی که پس از دستگیری او در سال ۲۰۰۳ و اعدامش در ۳۰ دسامبر ۲۰۰۶ از طبقه‌بندی خارج شده و تصویری جامع از مسیر پرتلاطم صعود او به قدرت و جنایات رژیمش ارائه می‌دهند.

جنگ ایران و عراق در ۳۱ شهریور ۱۳۵۹ و در فضای انقلابی نو پا آغاز شد. انقلاب اسلامی ایران، با تأکید بر استقلال و عدم سرسپردگی به قدرت‌های جهانی، موجی از نگرانی را در رسانه‌های عربی و غربی برانگیخت؛ این ترس به فضاسازی علیه تهران منجر شد و جنگ تحمیلی عراق را به عنوان «دفاع مشروع» در برابر «تهدید انقلابی» تصویر کرد. روایتی که گزارش محرمانه سازمان سیا در مه ۱۹۸۲، آن را با بازتاب ادله‌های ایدئولوژیک و دیپلماتیک تقویت می‌کند.

"سندپژوه اسناد بریتانیا درباره ایران" می‌گوید: تلاش غیر مستند، غیرقابل اثبات ناکام و ناکارآمد برای نشان دادن مزدور بودن و حقوق‌بگیر بودن برخی از رهبران روحانی ایرانی که برای چندمین بار توسط این رسانه‌ها مطرح‌شده، مطلقاً دلایل علمی و پژوهشی نداشته و بخشی از یک نزاع و فوتبال سیاسی ضد ایرانی است برای تضعیف سیاست خارجی ایران در هنگامه دشوار مقابله با چالش‌های پایان‌ناپذیر خارجی. چیزی که در این قبیل گزارش‌های این رسانه‌ها کمتر مورد توجه قرار می‌گیرد، ابعاد و عمق دخالت غیراخلاقی و غیرقانونی بریتانیا و آمریکا در امور داخلی ایران و به‌خصوص در پروژه براندازی و تغییر دولت دکتر محمد مصدق در مرداد 1332 است. پروژه‌ای که یک بازی باخت-باخت را برای ایران و ایرانیان رقم زد.