چهاردهم خرداد ۱۳۶۸، بیست‌وچهار ساعت سرنوشت‌ساز برای انقلاب اسلامی رقم خورد. شبی که بنیان‌گذار جمهوری اسلامی دار فانی را وداع گفت، جمعی از مسئولان ارشد کشور بی‌وقفه بر سر دو چالش اساسی به گفت‌و‌گو نشستند: پنهان نگه‌داشتن خبر رحلت برای جلوگیری از سوءاستفاده دشمنان، و چاره‌اندیشی برای خلأ رهبری. اسناد و خاطرات منتشرشده از آن شب و روز بعد، روایتگر بحث‌های داغ میان اعضای خبرگان بر سر شورایی یا فردی بودن رهبری، حذف شرط مرجعیت و نهایتاً انتخاب گزینه نهایی است.

آیت‌الله ابراهیم امینی نایب رئیس دوم وقت مجلس خبرگان رهبری درباره جزئیات جلسه 14 خرداد 68 می‌گوید: « بعد از آن گفتم من و بعضی دوستان در كمیسیون ولایت فقیه مانند شما عقیده داشتیم كه مرجعیت بالفعل تقلید بودن برای رهبری یك مزیت بزرگ است و نباید از آن غفلت كنیم. به همین جهت سعی‌كردیم مرجعیت را به‌عنوان یك مرجح، نه شرط حتمی در قانون بیاوریم. ولی چون امام دستور داده بود شرط مرجعیت حذف شود، تصمیم گرفتیم در این رابطه با امام مشورت كنیم. من به اتفاق آیت‌الله اردبیلی دو روز قبل از بستری شدن امام خدمت­‌شان رسیدیم. عرض كردیم ما در كمیسیون ولایت‌فقیه قصد داریم مرجعیت تقلید بودن را برای رهبری به عنوان یك مرجح و اولویت، نه شرط حتمی، ذكر كنیم؛ اجازه می‌فرمایید؟ امام پس از تأمل كوتاهی فرمود: « نه، صلاح نیست، مشكل پیدا می‏‌كنید». امام به عنوان یك كارشناس باتجربه در فقه فرمودند و اصرار می‌كردند كه مرجع تقلید بودن از شرایط رهبری نیست، آن را در قانون نیاورید.»