خاطرات منتشرنشده از شهید عباس بابایی نشان می‌دهد که او تا آخرین روز‌های حیات خود، نه‌تنها در صحنه‌های بزرگ عملیاتی، بلکه در کوچک‌ترین امور خدماتی و پشتیبانی نیز با تواضعی کم‌نظیر حضور داشت؛ از بستن برانکارد برای مجروحان در هواپیمای سی‌۱۳۰ در نیمه‌شب، تا تمیز کردن تانکر‌های آب با سربازان، و در نهایت شهادت در روز عید قربان، همگی گوشه‌هایی از منش این فرماندهٔ شهید را روایت می‌کنند.

شهید بابایی در سال ۱۳۲۹ در شهرستان قزوین دیده به جهان گشود. دوره‌ی ابتدایی را در دبستان دهخدا و دوره‌ی متوسطه را در دبیرستان نظام وفای قزوین گذراند. در سال ۱۳۴۸، در حالی که در رشته‌ی پزشکی پذیرفته شده بود، داوطلب تحصیل در دانشکده‌ی خلبانی نیروی هوایی شد. پس از گذراندن دوره‌ی آموزشی مقدماتی خلبانی هواپیمای شکاری را با موفقیت به پایان رساند و پس از بازگشت به ایران، در سال ۱۳۵۱، با درجه‌ی ستوان دوم در پایگاه هوایی دزفول مشغول به خدمت شد. همزمان با ورود هواپیماهای پیشرفته‌ی F-14 به نیروی هوایی، شهید بابایی در دهم آبان ماه ۱۳۵۵، برای پرواز با این هواپیما انتخاب شد و به پایگاه هوایی اصفهان انتقال یافت. ایشان در هفتم مرداد ماه ۱۳۶۰، از درجه‌ی سروانی به سرهنگ دومی ارتقا پیدا کرد و به فرماندهی پایگاه هشتم اصفهان برگزیده شد و در نهم آذر ماه ۱۳۶۲، ضمن ترفیع به درجه‌ی سرهنگ تمامی، به سمت معاونت عملیات فرماندهی نیروی هوایی منصوب گردید.

در سالروز شهادت شهید بابایی تصاویری از ایشان را ببینید.