در بحبوحه انقلاب اسلامی، اعتصاب گسترده کارکنان صنعت نفت با قطع صادرات نفت شرایطی را فراهم آورد تا با فلج شدن استبداد نفتی پهلوی، تمام آحاد ملت تحت رهبری امام خمینی گامی بزرگ به سوی پیروزی بردارند. این حرکت فراتر از مطالبات صنفی، به نمادی از مقاومت مردمی علیه وابستگی و استعمار تبدیل شد و نقش تعیین‌کننده‌ای در پیروزی انقلاب اسلامی ایران ایفا کرد.

در مهرماه ۱۳۵۷، موجی از اعتصابات سراسری سراسر ایران را فرا گرفت و چرخ بسیاری از وزارتخانه‌ها، سازمان‌های دولتی و صنایع کلیدی را از حرکت بازداشت. گزارش سری ساواک به تاریخ ۱۹ مهر ۱۳۵۷، تصویری دقیق از گستره و عمق این اعتصابات ارائه می‌دهد؛ گزارشی که نشان می‌دهد رژیم پهلوی در واپسین ماه‌های حیات خود، حتی در درون ساختار اداری خویش با نافرمانی فراگیر روبه‌رو بود.

نیمه دوم سال 57، اعتصابات سراسری در مخالفت با رژیم پهلوی شدت گرفت، به طوری‌که از اوایل مهرماه، به تدریج کارگران راه‌آهن، کارکنان ذوب‌آهن، کارکنان پتروشیمی و مس سرچشمه به اعتصابیون پیوستند. نهم مهرماه کارگران، کارکنان و متخصصین فنی شرکت ملی نفت ایران، بعضی از مؤسسات صنعتی و شرکت‌های بیمه دست به اعتصاب کامل یا محدود زدند. اعتصابات گسترده شرکت نفت، در صحنه بین‌المللی موجب نومیدی حامیان شاه گردید و افکار عمومی جهان متوجه شد که انحصار قدرت شاه از هم پاشیده است. چراکه با قطع کامل صادرات نفت، شاه از اصلی‌ترین منبع قدرت خود محروم شد و مراتب سقوط او تشدید و تسریع گردید.