یک کارشناس مدیریت آمریکایی می‌گوید: «این سندروم ویتنام است. درست مانند آمارهای اغراق‌آمیز از تلفات ویِت‌کنگ (جبهه رهایی‌بخش ملی ویتنام). شک دارم که بیش از ۳۰ درصد گزارش‌هایی که به دربار می‌رسد دقیق باشند.»

به‌رغم برنامه‌های سازندگی مهم و سرمایه‌گذاری‌های کلان برای نوسازی، کاستی‌ها و سستی‌های مهمی نیز در گستره و راهبرد برنامه‌های توسعه وجود داشت. نخست، رویکرد رضاشاه به فرآیند توسعه عمدتا یک نگاه از بالا به پایین و کمتر فراگیر به اصلاحات و نوسازی بر مبنای الگوهای وارداتی بود. در نتیجه، شهروندان ایران عمدتا در فرآیند توسعه سهیم نبودند و در جامعه عاملیت نداشتند. به علاوه، اکثر جامعه به نوگرایی یا مدرنیته فراگیر دست نیافت. چرا؟