سر اسپرینگ رایس، وزیر مختار انگلیس در ایران طی سال‌های پرآشوب ۱۹۰۶-۱۹۰۷، حدود دو ماه پس از امضای فرمان مشروطیت به ایران وارد شد و در جشن افتتاح مجلس نیز حضور یافت. او طی دوران مأموریتش در ایران، نامه‌هایی خصوصی به دوستان و مقامات انگلستان قلمی کرده است، که منتشر شده و در آن‌ها می‌توان به فرازوفرود تاریخ ایران از منظر یک خارجی و نیز روابط ایران با دو کشور روسیه و انگلستان نگاه کرد. رایس در یکی از نامه‌هایش به مهره‌چینی‌های دو ابرقدرت در شرق و غرب و حمایت‌نکردن روس‌ها از جنبش مشروطه پرداخته و به این نکته مهم اشاره می‌کند که انگلیسی‌ها که در ابتدا، از حامیان جنبش مشروطه بودند، چرا و چگونه پشت ایران را خالی کردند و دست در دست روسیه نهادند و ایران را «سوراخ مزاحمی» نامیدند که کوچک‌ترین اهمیتی برایشان نداشت.