با توجه به صدور مجوز اخیر دولت برای کشت قانونی خشخاش به‌منظور تأمین داروهای حیاتی و مشتقات حیاتی، بازخوانی اسناد تاریخی از این ماده و کشت و کاربرد آن، جذابیتی مضاعف برای مخاطبان و پژوهشگران پیدا خواهد کرد. بر این اساس، بررسی اسنادی از گزارش‌های مدیریت کشاورزی و دامپروری ایران در سال ۱۳۴۸ و تاریخچه جهانی مصارف تریاک نشان می‌دهد که این گیاه، فراتر از یک ماده بحث‌برانگیز، جایگاهی دیرینه در ساختار اقتصادی،اجتماعی و حتی مباحث پزشکی دارد.

کشت رسمی و قانونی خشخاش و تریاک از دوران ناصرالدین شاه در ایران، و در آمدزایی از طریق صادرات آن در دوران قاجار و پهلوی موجب رشد بی‌رویه قهوه‌خانه‌ها و شیره کش‌خانه‌ها شد. به‌طوریکه برخی از سیاستمداران وقت، در تلاش برآمدند تا کشت مواد تخدیری را متوقف کنند. در سال ۱۳۲۹ طرح ممنوعیت کشت خشخاش و تولید تریاک توسط جهانشاه صالح وزیر بهداری به مجلس سنا ارائه شد. اما این لایحه مسکوت ماند تا آن‌که بار دیگر وی به وزارت رسید. در سوم تیر ۱۳۳۴ لایحه ممنوعیت کشت خشخاش و تریاک دوباره احیا و تقدیم سنا شد و در آخر تصویب گشت. اما، عمر توقف کشت این ماده مضره به دو دهه نرسید.