کشت رسمی و قانونی خشخاش و تریاک از دوران ناصرالدین شاه در ایران، و در آمدزایی از طریق صادرات آن در دوران قاجار و پهلوی موجب رشد بی‌رویه قهوه‌خانه‌ها و شیره کش‌خانه‌ها شد. به‌طوریکه برخی از سیاستمداران وقت، در تلاش برآمدند تا کشت مواد تخدیری را متوقف کنند. در سال ۱۳۲۹ طرح ممنوعیت کشت خشخاش و تولید تریاک توسط جهانشاه صالح وزیر بهداری به مجلس سنا ارائه شد. اما این لایحه مسکوت ماند تا آن‌که بار دیگر وی به وزارت رسید. در سوم تیر ۱۳۳۴ لایحه ممنوعیت کشت خشخاش و تریاک دوباره احیا و تقدیم سنا شد و در آخر تصویب گشت. اما، عمر توقف کشت این ماده مضره به دو دهه نرسید.