علامه دهخدا در واپسین لحظات عمر، در حالی که دکتر محمد معین او را رو به قبله نشانده بود، عبارت «که مپرس» از غزلی از حافظ را بر زبان آورد؛ معین دیوان حافظ را گشود و با خواندن بیت «گشته‌ام در جهان و آخر کار / دلبری برگزیده‌ام که مپرس» شاهد واپسین لحظات زندگی ادیب نامدار ایران بود.

میرزا علی‌اکبرخان قزوینی (۱۲۵۸-۱۳۳۴ ش)، معروف به علی‌اکبر دهخدا با نام مستعار دخو، نویسنده، ادیب، شاعر، پژوهشگر، لغت‌شناس و سیاستمدار، او از آزادی‌خواهان دوران مشروطه، که طی ۴۵ سال کوشش پی‌گیرانه توانست بزرگ‌ترین گنجینه‌ی لغت‌شناسی فارسی را با نام لغت‌نامه گرد آورد. او در مدرسه‌ی علوم سیاسی با دانش سیاسی آشنا شد و نوشته‌هایی را با عنوان چرند و پرند در روزنامه‌ی صوراسرافیل منتشر می‌کرد. پس از جنگ جهانی اول، کار سیاسی را کنار گذاشت و کار گردآوری لغت را آغاز کرد. با اوج گیری جنبش ملی کردن نفت از پشتیبانان مصدق شد و مقاله‌ها و گفتار‌هایی در پشتیبانی از دولت مصدق در روزنامه‌ها نوشت. امثال و حکم و تصحیح چند دیوان از شاعران بزرگ از دیگر آثار اوست.

«هنوز پیغام مصدق را درست ابلاغ نکرده بود که دهخدا فوق‏‌العاده عصبانی‏ شد و با تشدد گفت: کار غلط بی‏‌جایی می‏‌کنید که ترجمه‏ چنین‏ کتابی را می‌‏خواهید چاپ کنید.»