واکنش علما و متدینان ایران به تخریب قبور بقیع، تنها یک واکنش عاطفی نبود، بلکه جلوه‌ای از مسئولیت‌پذیری دینی و سیاسی در برابر تحریف آشکار دین و هتک حرمت شعائر اسلامی بود. از مدرس در مجلس تا بسیج مردمی در عراق، از تلگراف‌های علما تا سکوت معنادار رضاخان، همه این وقایع نمایانگر صف‌آرایی دو جبهه است: جبهه‌ای که در دفاع از میراث معنوی اسلام برخاست و جبهه‌ای که با بی‌تفاوتی یا همراهی، زمینه را برای اقدامات افراطی فراهم ساخت.