قرارداد گس-گلشائیان، که در سال ۱۳۲۸ به امضا رسید، تلاشی برای تعدیل قرارداد ۱۹۳۳ بود. قرارداد ۱۹۳۳ به‌شدت به نفع شرکت نفت بود و ایران را در موضع ضعف قرار داده بود. هدف قرارداد الحاقی افزایش سهم ایران از درآمدهای نفتی بود، اما کمیسیون نفت و منتقدان معتقد بودند که اصلاحات پیشنهادی ناکافی است و همچنان سلطه اقتصادی و سیاسی بریتانیا بر منابع نفتی ایران را مشروعیت می‌بخشد.