جاه‌طلبی‌های نظامی شاه، ازجمله دخالت در ظفار، یا موضع‌گیری‌های تهاجمی در قبال عراق، بیش از آن‌که ریشه در الزامات دفاعی داشته باشد، بازتابی از بحران فقدان مشارکت سیاسی، سرکوب مخالفان و ناکامی در ایجاد انسجام اجتماعی بود. شاه با برجسته‌سازی تهدیدات خارجی و ایفای نقش قهرمان ملی در سیاست خارجی، سعی داشت مشروعیت خود را در ذهن جامعه بازسازی کند.