گروه مسائل ایران به سرپرستی هوشنگ نهاوندی در نیمه دهه ۱۳۵۰ و در اوج عملیاتی سازی سیاست‌های توسعه‌گرایانه حکومت پهلوی تأسیس شد. این گروه، به انتقاد از سیاست‌ها و راهبرد‌های دولت‌ها در زمینه‌های مختلفی پرداخت که از نظرش با واقعیت‌های جامعه ایران سازگار نبود و یا در اثر فهم سطحی، آمارگرایانه و رو بناییِ دولت‌ها از مفهوم توسعه خروجی مطلوبی از آن حاصل نمی‌شد. در سندی به‌نقل از این گروه آمده است: «اگر روزی درآمد نفت ایران تمام شد و اگر تکنولوژی به ایران منتقل نشد، معلوم نیست وضعیت ایران چه خواهد داشت و چه چیز جانشین اقتصاد نفت آن خواهد شد؟... متأسفانه در خلال چند ساله اخیر که صنعت مونتاژ در ایران توسعه یافته، در فکر تربیت و تأمین نیروی انسانی و متخصص نبوده‌ایم...»

هوشنگ نهاوندی در بخشی از گفت‌وگوی خود با پروژه تاریخ شفاهی ایران در دانشگاه هاروارد، از سرنوشت یکی از کارگزاران دولت پهلوی پرده برمی‌دارد که تنها به جرم سرپیچی از دستور شاه، از صحنه‌ی قدرت حذف شد. روایت او از «مغضوب شدن دکتر گودرزی» تصویری از سازوکار قدرت در نظام شاهنشاهی به دست می‌دهد؛ جایی که اطاعت، نه قانون و شایستگی، معیار بقا بود.

۲۸ مهرماه ۱۴۰۴، هوشهنگ نهاوندی، رئیس پشین دانشگاه‌های تهران و پهلوی وقت و رئیس دفتر فرح درگذشت. او در مصاحبه با تاریخ شفاهی هاروارد، از آخرین دیدار خود با شاه در آستانه فرار از ایران چنین روایت می‌کند:« یک مرتبه شاه با نهایت عصبانیت از پشت میزش بلند شد دستش را این‌جوری [اشاره] کرد به کله‌اش، گفت، «آقای نهاوندی»، وقتی یک کسی را آقای نهاوندی خطاب می‌کرد یعنی دیگر خیلی عصبانی است. «آقای نهاوندی؛ این کله را می‌بینید؟ این دیگر کار نمی‌کند. ولم کنید. می‌خواهم بروم. ارتش هم هر غلطی می‌خواهد بکند خودش بکند. از دست من دیگر کاری برنمی‌آید.»