پروژه فلاور در آوریل ۱۹۷۷ با امضای قراردادهایی بین شاه و شیمون پرز، وزیر دفاع وقت اسرائیل با هدف توسعه و اصلاح موشک‌های سطح به سطح، بخشی از برنامه بلندپروازانه شاه برای تبدیل ایران به قدرت نظامی در خاورمیانه بود. شاه برای تبدیل ایران به قدرت نظامی، نه بر توان داخلی، بلکه بر فناوری خارجی تکیه داشت؛ فناوری‌ای که با قراردادهای نفت در برابر تسلیحات، به بهای میلیاردها دلار خریداری می‌شد. اما پس از پیروزی انقلاب دست نیازی که به سوی اسرائیل دراز بود بر زانوی ملی نهاده شد و به همت جوانانی چون حسن تهرانی‌مقدم به خودکفائی نظامی در این حوزه دست یافت.