حجم جنایت و اقدامات تروریستی در آشوب‌های ۱۸ دی ماه ۱۴۰۴، حافظه تاریخی جامعه ایرانی را به سال‌های دهه شصت برد. ماجرای نیمروز در نیمه شب تکرار شد. هرچند سیاهی شب و تاریکی میدان، صحنه را برای هرگونه جنایت مهیا کرد؛ اما رد خون بی‌گناهان روشن‌تر از آن بود که ترویست‌های صهیونیست بتوانند خود را در پس آن پنهان کنند.