اسنادی پیرامون تأسیس دانشگاه بوعلی‌سینا در همدان، روایتی فراتر از یک اقدام اداری عادی را به تصویر می‌کشند. این اوراق، آیینه‌ای تمام‌نما از ساختار سیاسی در عصر پهلوی دوم هستند؛ ساختاری که در آن، نهاد‌های علمی به ابزاری برای تثبیت مشروعیت نمادین خاندان سلطنت تقلیل می‌یافت و منطقِ موروثیِ قدرت، بر معیار‌های علمی و شایسته‌سالاری پیروز می‌شد. نقطه اوج این نگرش، انتصاب رضا پهلوی، ولیعهد هفده‌ساله، به ریاست عالیه دانشگاه است. ولیعهدی کم سن و سال که هیچگونه صلاحیت علمی و تجربی برای ریاست بر یک دانشگاه را ندارد.