ادعا‌های دولت امارات درباره جزایر سه‌گانه ایرانی در مقاطع بحرانی همواره تنش‌ها را افزایش داده است. خاطرات مرتضی موسوی، از اعضای برجسته ضدجاسوسی ساواک، نشان می‌دهد که ایران چگونه در دوران پهلوی این جزایر را بازپس گرفت و در آغاز جنگ تحمیلی هشت ساله، با یک ماموریت اطلاعاتی امارات را از ادامه ادعا‌های خود بازداشت.

امارات متحده عربی در طول پنج دهه حیات خود، همواره میان دو نیروی متضاد در نوسان بوده است. از یک سو، شکاف‌های عمودی درونی (ابوظبی در برابر دبی، اختلافات ارضی، نابرابری ساختاری) که بار‌ها آن را تا آستانه فروپاشی پیش بردند. پس از انقلاب اسلامی، امارات در جنگ تحمیلی در کنار صدام قرار گرفت و هم‌زمان مسیر پنهان همکاری با اسرائیل را آغاز کرد. این مسیر که از دهه ۱۹۸۰ با رفت‌وآمد‌های مخفیانه آغاز شده بود، سرانجام در سال ۱۳۹۹ به عادی‌سازی رسمی روابط انجامید و امارات را به سومین کشور عربی تبدیل کرد که با رژیم صهیونیستی پیمان صلح امضا می‌کند.

یکی از دغدغه‌های اصلی ایالات متحده آمریکا در ماه‌های نخست پس از پیروزی انقلاب اسلامی ایران، مسئله امنیت خلیج فارس و به‌ویژه تنگه هرمز بود. اسناد لانه جاسوسی نشان می‌دهد که واشنگتن با نگرانی از تغییر موازنه قدرت در منطقه، در تلاش بود ترتیبات جدیدی برای حفظ جریان نفت و کنترل این گذرگاه راهبردی ایجاد کند. سند شماره ۹۶ مورخ ۵ مه ۱۹۷۹ (۱۵ اردیبهشت ۱۳۵۸) نمونه‌ای از این تلاش‌هاست.