مهر ماه ۱۳۸۳، روزنامه واشنگتن‌پست از تخصیص ۴۰ میلیون دلار برای «مقابله با نفوذ ایران» خبر داد و همزمان اعتراف کرد که شکاف میان پنتاگون و وزارت خارجه، دولت آمریکا را در اتخاذ سیاستی بلندمدت در قبال ایران فلج کرده است. فرامتن این خبر بیش از هر چیز دیگری مهم می‌نمود: ایالات متحده علی‌رغم تحریم ایران، حالا باید با نفوذ آن مقابله کند. این خبر، بهانه‌ای برای مرور یک الگوی چهل‌ و چند ساله شد؛ از نخستین تحریم‌ها در آبان ۱۳۵۸ تا بلوکه شدن دارایی‌های بانک مرکزی و تحریم نفتی، آنچه بیش از خود تحریم‌ها اهمیت دارد، ناتوانی ساختاری واشنگتن در تولید یک راهبرد منسجم است. تحریم‌هایی که به گفته منتقدان، نه به تسلیم ایران انجامید و نه به مدیریت آن.

اول خرداد ۱۳۵۹؛ آمریکا و ۹ کشور عضو بازار مشترک اروپا، رسماً محاصره اقتصادی ایران را آغاز کردند. در حالی که دولت انگلستان از توقف قراردادهایش با ایران سر باز زد و ژاپن تحریم را به تعویق انداخت، روزنامه اطلاعات این رویداد را «تیتر یک» کرد و امام خمینی(ره) بعد‌ها آن را فرصتی برای «پیدا کردن شخصیت واقعی ملت ایران» توصیف کردند.