آنچه برای سیا اهمیت راهبردی دارد، نه صحت یا سقم جزئیات فقهی، علمی یا تاریخی دیگاه‌های شریعتی، بلکه پروژه کلی اوست: تئوریزه کردن کنشگری دینی پویا در برابر گفتمان‌های غالب سکولار، غرب‌زدگی، مارکسیسم، مادی‌گرایی و تشیع سنتی منفعل. شریعتی الگویی ارائه می‌دهد که دین را به ابزاری قدرتمند برای سازماندهی اجتماعی، هویت‌یابی جمعی و کنشگری تبدیل می‌کند.