اسناد تازه بازخوانده‌شده از تشکیلات ساواک و دادرسی ارتش در دهه ۱۳۵۰، ابعاد نوینی از خفقان، پرونده‌سازی و کنترلگری شدید حکومت پهلوی بر محیط‌های دانشگاهی را افشا می‌کند. این اسناد تاریخی نشان می‌دهند که چگونه دستگاه‌های امنیتی وقت، حتی ساده‌ترین رفتار‌های فرهنگی – مانند خواندن چند بیت از اشعار مهدی اخوان ثالث توسط یک دانشجو – را تهدید امنیتی تلقی کرده و وی را پس از بازجویی و پرونده‌سازی به ۲ سال زندان محکوم می‌کردند؛ رویکردی سرکوبگرانه که با نفوذ تحت پوشش «پلیس زیر نقاب مذهب» در دانشگاه‌ها تکمیل می‌شد.