تصمیم بریتانیا برای خروج از خلیج فارس، از اواخر دهه ۱۹۶۰ ( دهه۱۳۴۰ شمسی) معادلات سیاسی و امنیتی منطقه را وارد مرحله تازه‌ای کرد. شاه نیز آشکارا نگران این بود که با خروج بریتانیا، خلأ قدرتی در خلیج فارس ایجاد شود که رقبای منطقه‌ای یا قدرت‌های خارجی بتوانند آن را پر کنند. اسناد سازمان سیا نشان می‌دهد که اهمیت جزایر برای تهران با امنیت خلیج فارس، کنترل مسیر‌های دریایی، منابع نفتی و شکل‌گیری نظم جدید منطقه پس از خروج بریتانیا ارتباطی مستقیم داشت.