داود فیرحی یکی از مهم‌ترین روشنفکران و نواندیشان دینی معاصر است که هم به سبب آثار پژوهشی برجسته، و هم به دلیل منش والا و افتاده، توانست جایگاهی منحصر‌به‌فرد در میان دانشگاهیان پیدا کند. او ارزش زیادی برای گفت‌و‌گو‌های نقادانه قائل بود، زیرا آن را مجالی برای ظهور و بروز حقیقت و حل مسائل زمانه می‌دانست. اندیشیدن به مسائل مختلف تاریخ ایران معاصر برای او از چنان اهمیتی برخوردار بود که هیچ‌گاه به‌طور کامل در دام نظریات و مفاهیم نمی‌افتاد و می‌کوشید نظریه‌ها و مفاهیم را از آن‌جهت که برای حل مسائل ایران مثمر ثمر می‌افتند، به‌کار گیرد. به عبارتی، فیرحی مفاهیم و نظریه‌های مختلف را به‌سان جعبه‌ابزاری می‌پنداشت که برای پاسخ به مسائل و چالش‌های حکمرانی در ایران تا آنجا که به کار می‌آیند باید سراغ‌شان رفت و بدون تعصب و پایبندی بیش از اندازه به آنها مورد بهره‌برداری‌شان قرار داد یا به‌تعبیری «از آنِ خود» کرد.