در ۱۸ آبان ۱۳۵۷، هم‌زمان با گسترش اعتصابات کارگری در سراسر کشور و فلج شدن چرخ اقتصاد رژیم پهلوی، امام خمینی (ره) با صدور دستوری تاریخی به روحانیون، اجازه دادند نیمی از «سهم امام»( خمس و زکات) برای یاری رساندن به کارگران و کارمندان در تنگنا هزینه شود. این اقدام، نه تنها نشان‌دهنده پیوند عمیق میان رهبری دینی و طبقه کارگر بود، بلکه به استمرار اعتصابات و تقویت همبستگی اجتماعی در مسیر پیروزی انقلاب اسلامی انجامید.

امام خمینی(ره) در جواب به این استفتاء مرقوم فرمودند: « آنچه مربوط به ترویج شرع مطهر و بیان حقایق اسلام در مقابله با حکام جور و ظَلَمه‏‎ ‎‏و مطلع ساختن طبقات مردم از مسائل اسلامی است و نشر کتب مربوطه به این امور، از‏‎ ‎‏امور خیریه بلکه بهترین خیرات است. و اگر وصیت به ثلث یا نذر و عهد و غیر اینها متعلق‏‎ ‎‏به خیرات و مبرات است، صرف در این امور جایز و راجح است.‏ روح‌الله الموسوی الخمینی»