حجت‌الاسلام محمودی گلپایگانی که بود؟
پایگاه اطلاع‌رسانی مرکز اسناد انقلاب اسلامی؛ حضرت آیت‌الله خامنه‌ای در پیامی، درگذشت عالم مجاهد و خدمتگزار حجت‌الاسلام والمسلمین سیّد مرتضی محمودی گلپایگانی را به مردم ورامین و خاندان مکرم آن مرحوم تسلیت گفتند.
متن پیام رهبر انقلاب اسلامی به این شرح است:
بسم الله الرّحمن الرّحیم
درگذشت عالم مجاهد و خدمتگزار جناب آقای حاج سید مرتضی محمودی گلپایگانی رحمة‌الله‌علیه ابوالشهید و امام جمعه مردمی و پر کار ورامین را به همه مردم آن سامان و به خاندان مکرم ایشان تسلیت عرض میکنم. ایشان در طول مدت خدمت ارزشمند در شمار موفق‌ترین‌ها بودند. رحمت و غفران الهی را برای آن مرحوم مسألت میکنم. سیّدعلی خامنه‌ای اول اسفند۱۴۰۴
محمودی گلپایگانی که بود؟
سید مرتضی محمودی گلپایگانی محمودی در سال ۱۳۰۵ در گوگد گلپایگان متولد شد. پس از طی تحصیلات حوزوی از سوی آیت‌الله سید محمدرضا گلپایگانی برای امر تبلیغ به شهر محلات اعزام شد. فعالیت‌های او در آن دیار همواره زیر نظر ساواک و شهربانی بود.
حجت‌الاسلام محمودی بعد از فوت مشکوک مرحوم قرنی، امام جماعت مسجد صاحب الزمان (عج) و نماینده آیت‌الله گلپایگانی در ورامین، در سال ۱۳۵۴ از طرف آیت‌الله گلپایگانی به ورامین رفت و امامت جماعت مسجد صاحب الزمان (عج) را بر عهده گرفت.
محمودی بعد از اقامت در ورامین، فعالیت‌های مذهبی و سیاسی ادامه داد. وی در مسجد صاحب الزمان (عج) علاوه بر فتوا‌های آیت‌الله گلپایگانی و مراجع دیگر، فتوا‌های امام خمینی را نیز بیان می‌کرد. او در این زمینه می‌گوید: «رژیم، بعد از واقعه‌ی ۱۵ خرداد ۱۳۴۲، یک حالت ارعاب و ترس در منطقه‌ی ورامین به وجود آورده بود؛ به طوری که کسی جرئت نمی‌کرد مسائل و فتوا‌های امام را بگوید، و بیشتر مسائل آقایان گلپایگانی، شریعتمداری و نجفی را می‌گفتند. من نقشه‌ای که به نظرم آمد این بود که کاری بکنم به نحوی ترس مردم بریزد؛ لذا تصمیم گرفتم خودم مسائل و فتوا‌های امام را در کنار فتوا‌های مراجع دیگر بگویم».
او در تظاهرات مردم ورامین علیه رژیم پهلو.ی شرکت می‌کرد. وی در این زمینه می‌گوید: «در دهم دی ماه ۱۳۵۷، اولین حرکت وسیع انقلابی که توسط فرهنگیان ترتیب داده شده بود، در ورامین شروع شد. در آن روز بنده مریض بودم و در منزل استراحت می‌کردم که عده‌ای به منزل آمدند و به من گفتند شما نیز در راه پیمایی شرکت کنید. بنده با این که مریض بودم و حال خوشی نداشتم، به راه افتادم و پسرم نیز برای محافظت از من همراهم آمد. در انتهای کوچه دو نفر نظامی اسلحه‌هایشان را به طرف ما گرفتند، شروع به فحاشی کردند و مرا تهدید به تیراندازی نمودند، اما من اعتنایی به آن‌ها نکردم به راه خودم ادامه دادم و به میدان امام خمینی (میدان شاه سابق) ورامین آمدم. در آن جا به جمع راه پیمایان پیوستم. در آن موقع نیرو‌های انتظامی که ماسک بر صورت داشتند، برای پراکنده کردن مردم گاز اشک‌آور می‌انداختند؛ یکی از گلوله‌های اشک آور نزدیک من به زمین افتاد که بنده بی حال شدم و مردم مرا به منزل رساندند. در قضیه‌ی آوردن نیرو‌های نظامی مستقر در پارچین ورامین به تهران برای شرکت در راه پیمایی در حمایت از رژیم پهلوی، من نیز درگیر وقایع شدم روز قبل از حرکت، آن‌ها به من خبر دادند که فردا تصمیم دارند عده‌ای از نیرو‌های نظامی و کارگران صنایع نظامی را با اتوبوس‌های دولتی به میدان بهارستان ببرند تا در آن جا به نفع رژیم پهلوی شعار بدهند. من به عده‌ای از مردم گفتم شما چند عدد چاقوی تیز فراهم کنید و آن‌ها چاقو‌ها را تهیه کردند. شب هنگام چند نفر را فرستادیم لاستیک ماشین‌هایی را که قرار بود نیرو‌های نظامی را به میدان بهارستان ببرند، پنجر کردند. بعد از آن نیز بنده در راه پیمایی‌های مردم ورامین شرکت می‌کردم، بر روی ماشین می‌رفتم و برای مردم سخنرانی می‌نمودم و قطعنامه‌های راه‌پیمایی و اعلامیه‌های امام خمینی و آیت‌الله گلپایگانی را می‌خواندم».
محمودی در قرائت قطعنامه‌های تظاهرات‌ها و در صدور اعلامیه‌های جامعه روحانیت ورامین نیز نقش مهمی داشت. بعد از پیروزی انقلاب اسلامی، در زمانی که هنوز حکومت اسلامی در شهرستان‌ها مستحکم نشده بود و خود انقلابیون اداره امور شهر‌ها را بر عهده گرفته بودند، محمودی به کمک عده‌ای از انقلابیون منطقه امور شهر را بر عهده گرفت، و هم چنین در تشکیل نهاد‌های انقلابی همانند کمیته انقلاب اسلامی، سپاه پاسداران، جهادسازندگی و دادگاه انقلاب اسلامی نقش مهمی را ایفا کرد. بعد از گذشت مدتی، وی به عنوان امام جمعه ورامین و نماینده ولی فقیه در منطقه ورامین منصوب شد و نقش بیشتری را در فعالیت‌های مذهبی و سیاسی عهده‌دار گردید به طوری که از او به عنوان باسابقه‌ترین امام جمعه کشور یاد می‌شود.
وی در کنار فعالیت‌های سیاسی، به فعالیت‌های فرهنگی نیز اقدام نمود. او در سال ۱۳۵۶ حوزه‌ی علمیه امام صادق (ع) ورامین را بنیان نهاد و پس از عمری مجاهدت و خدمت در ۱۶ بهمن ماه ۱۴۰۴ دار فانی را وداع گفت.
