از مهاجرت تا سربازی؛ وقتی نظامی‌گری به بخشی از زندگی اجتماعی اسرائیل تبدیل شد
پایگاه اطلاع‌رسانی مرکز اسناد انقلاب اسلامی؛ در این گزارش از روزنامه صبح آزادگان تصویری قابل ملاحظه از جامعه‌ی اسرائیلی به چشم می‌خورد. این نما اگر در کنار اسناد دیگری که مربوط به قوانین مهاجرت و خدمات نظامی این کشور هست، قرار بگیرد می‌تواند بین موضوع مهم شهروندی و نظامی‌گری در اسراییل، پیوند معناداری برقرار کند.
تیتر بزرگ جنبش «صلح اکنون» در اسرائیل به اعتراضات داخلی شهروندان اسرائیلی اشاره دارد. این اعتراضات به سیاست‌های نظامی اسرائیل است که به موجب آن بخش قابل توجهی از جامعه مردان یهودی اسرائیل با ارتش، پلیس، دستگاه اطلاعاتی یا شرکت‌های امنیتی ارتباط مستقیم دارند.
در بخشی از این گزارش آمده است که: «حدود ۲۴ درصد همه مردان یهودی بین سنین ۱۸ و ۵۱ سال، لباس نظامی به تن دارند و ۱۱ درصد در پلیس، پلیس مرزی، شاخه‌های مختلف سازمان اطلاعاتی اسرائیل و شرکت‌های خصوصی امنیتی کار می‌کنند.»
این بخش مقاله، از منظر تاریخی اهمیت زیادی دارد. زیرا روزنامه‌ی صبح آزادگان به این موضوع پرداخته است که نفوذ ساختار‌های نظامی و امنیتی در ترکیب نیروی انسانی این جامعه، چیزی فراتر از یک ارتش است. زیرا دست کم نیمی از نیروی کار یهودی اسرائیل، مستقیم در مسائل امنیتی و دفاعی کار می‌کنند.
همان‌طور که خود روزنامه می‌نویسد، نسبت بزرگی از جمعیت اسرائیل در سازمان نظامی درگیر است؛ بنابراین نظامی‌گری این رژیم، فقط یک حرفه یا نهاد دولتی جدا از جامعه نیست؛ بلکه با زندگی بخش قابل توجهی از جمعیت پیوند دارد؛ بنابراین می‌توان گفت حضور گسترده نیرو‌های نظامی و امنیتی در میان جمعیت، تجربه مداوم جنگ و خدمت نظامی و نقش ارتش در حیات اجتماعی و سیاسی، باعث شده بود مسئله امنیت به یکی از محور‌های اصلی زندگی عمومی اسرائیلی‌ها تبدیل شود. البته همزمان اسرائیل در تلاش است در چنین شرایطی خود را جامعه‌ای دموکراتیک با نهاد‌های انتخاباتی، احزاب سیاسی و امکان مشارکت و اعتراض مدنی معرفی کند که در نهایت به پیدایش ناخواسته جنبش صلح در این رژیم منتهی شد.
«جنبش "صلح اکنون" پس از بازدید انور سادات، رئیس جمهوری مصر، از بیت المقدس در نوامبر ۱۹۷۷ تشکیل شد. این جنبش بر اساس نامه‌ی افسران شکل گرفت. این نامه دادخواستی بود که ۴۸ افسر و سرباز ذخیره امضا کردند که در مارس ۱۹۷۸ برای مناخیم بگین، نخست وزیر وقت اسرائیل فرستاده شد.»
از آن‌جایی که هدف اصلی «صلح اکنون» پیشبرد راه‌حل دو دولتی و توقف شهرک‌سازی اسرائیل در سرزمین‌های اشغالی بود، شهروندان چپ‌گرای این رژیم درصدد تضمین امنیت و آینده اسرائیل از طریق معامله‌ی صلح به جای معامله زمین و پایان دادن به کنترل نظامی بر فلسطینی‌ها بودند.
روزنامه در پایان مقاله نیز می‌گوید:
«جنبش «صلح اکنون» از آن زمان هزاران هوادار را بسیج کرده است و در مواقع گوناگون ده‌ها هزار تن را تحت دو شعار «صلح اکنون» و «صلح بهتر از تمامی اسرائیل است» به خیابان‌ها آورده است. این گونه تظاهرات، دقیقا به دنبال حوادث سیاسی مربوط به اتکار «سادات» روی می‌دهد. بزرگترین تظاهراتی که تاکنون روی داد، در ۲ سپتامبر ۱۹۷۸ برای هواداری از مذاکرت «کمپ دیوید: دروازه ممکن صلح» به کار رفت. امسال «صلح اکنون» یک مبارزه اعتراض‌آمیز ملی را با شعار «بس است» ترتیب داد تا به سیاست‌های حکومت در برابر آبادی یهودی‌نشین در جرون و هواداری حکومت از آبادی‌های «گوش آمونیم» در درون شهر اعتراض کنند... یکی از نتایج «صلح اکنون» تشویق یهودیان آمریکائی بود تا آنها اندیشه‌های خود را بازگو کنند. تشتت شدیدی در درون دستگاه یهودیان آمریکا پدید آمده است که اعلامیه‌یی که مه گذشته ۲۵۰ تن از اشخاص برجسته امضا کردند، آن را سبب شد... در بیانیه استدلال شد که تندرو‌های راست‌گرا «صهیونیسم را تحریف می‌کنند و دور تسلسلی از خشونت و تندروی به وجود می‌آورند. در بیانیه همچینین درخواست «صلح و امنیت از طریق مصالحه و تقسیم سرزمین اسرائیل» شده است.»
