حال و هوای عید غدیر در سال ۱۳۶۷ متفاوت از سال‌های دیگر بود. قطنامه ۵۹۸ از سوی امام پذیرفته شده بود. مردمی که هشت سال برای دفاع از کشور پای کار جنگ بودند، حالا در اولین فرصت پس از پایان جنگ بار دیگر وفاداری خود را به امام امت ثابت کردند و با راهپیمایی میلیونی غدیر در ۱۱ مرداد ۶۷ مفاهیم برآمده از فرهنگ سیاسی شیعه را بار دیگر به تصویر کشیدند.

پاییز 1357 با اوج‌گیری مبارزات و اعتصابات مردم ایران همراه بود. تقارن مناسبت‌های مذهبی با مبارزات انقلابی مردم به گسترش این اعتراضات می‌افزود. روایت‌های تاریخی حاکی از اقدامات مردم شهرهای مختلف در 28 آبان ماه 1357 همزمان با عید غدیر است. کنسولگری امریکا در شیراز کشتار مردم آن شهر را به فاجعه‌ای همچون میدان ژاله تهران شبیه می‌داند. روحانیت و دانشگاهیان اهواز نیز اقدام جشن عید غدیر را تحریم می‌کنند. انقلابیون زاهدان با مدیریت روحانیت توطئه رژیم پهلوی برای تفرقه‌انگیزی بین شیعه و سنی را خنثی می‌کند. علاوه بر این تظاهرات و اعتصابات در اکثر شهرهای کشور جریان دارد.

در سالروز عید سعید غدیرخم، روز ولایت و امامت و تجدید بیعت با امام، نامیده شده بود اقشار مختلف مردم کشورمان با شرکت در راهپیمائی عظیم و پر شکوه بار دیگر میثاق ناگسستنی خویش را با امام امت تجدید نموده و وحدت و انسجام نفوذناپذیر خود را در مقابله با کفر و استکبار جهانی به نمایش گذاشتند.