قرارداد سن‌موریتس نقطه‌ی عطفی در تاریخ قراردادهای نفتی ایران تا آن زمان است. با انعقاد این قرارداد، نفت مهم‌ترین تأمین‌‌کننده‌ی سرمایه‌‌های لازم برای اجرای پروژهای عمرانی تجددگرای شاه شد، و دولت به تنها سرچشمه‌ی قدرت اقتصادی، اجتماعی و سیاسی تبدیل گردید. این قرارداد که پیامدهای انکارناپذیری در جامعه‌ی ایران برجای نهاد، هیچ ‌‌تفاوتی با قرارداد کنسرسیوم ۱۳۳۳ نداشت، و به نحوی مهر تأییدی بر حضور مجدد بیگانگان در صنعت نفت ایران بود.