در تابستان ۱۳۴۸، هنگامی که تب شعله‌های آتش مسجدالاقصی در قدس شریف بالا گرفت، جهان اسلام از خشم و نفرت مملو شد. اما در ایرانِ تحت سلطنت پهلوی، این فاجعه فراتر از یک رویداد جهانی بود؛ جرقه‌ای که شکاف عمیق میان ملت و رژیم را آشکار کرد. در حالی که مردم با شور دینی و سیاسی به دفاع از قدس برخاستند، رژیم پهلوی در سکوت و سرکوب فرو رفت و به‌دلیل هویت سرسپرده خود، هیچ واکنشی به این رویداد نشان نداد.