در سال‌های نخست شکل‌گیری امارات متحده عربی، رهبران این کشور با چالش بزرگی روبه‌رو بودند: چگونه می‌توان از فدراسیونی نوپا در منطقه‌ای پرآشوب و در متن رقابت‌های جنگ سرد حفاظت کرد؟ اسناد امنیتی دهه ۱۳۵۰ نشان می‌دهد که پاسخ ابوظبی به این پرسش، اتکا به تجربه و حمایت سه متحد منطقه‌ای بود؛ ایران، عربستان سعودی و مصر. در این میان، ساواک نه‌تنها به آموزش نیرو‌های اطلاعاتی امارات پرداخت، بلکه در طراحی ساختار امنیتی و تعیین راهبرد‌های مقابله با تهدیدات داخلی و خارجی این کشور نیز نقشی محوری ایفا کرد.

امارات متحده عربی در طول پنج دهه حیات خود، همواره میان دو نیروی متضاد در نوسان بوده است. از یک سو، شکاف‌های عمودی درونی (ابوظبی در برابر دبی، اختلافات ارضی، نابرابری ساختاری) که بار‌ها آن را تا آستانه فروپاشی پیش بردند. پس از انقلاب اسلامی، امارات در جنگ تحمیلی در کنار صدام قرار گرفت و هم‌زمان مسیر پنهان همکاری با اسرائیل را آغاز کرد. این مسیر که از دهه ۱۹۸۰ با رفت‌وآمد‌های مخفیانه آغاز شده بود، سرانجام در سال ۱۳۹۹ به عادی‌سازی رسمی روابط انجامید و امارات را به سومین کشور عربی تبدیل کرد که با رژیم صهیونیستی پیمان صلح امضا می‌کند.