ابراهیم حکیمی (حکیم‌الملک) پزشک دربار مظفرالدین‌شاه، نماینده نخستین مجالس مشروطه و سه‌بار نخست‌وزیر بود، اما هیچ‌یک از سه کابینه او بیش از چند ماه دوام نیاورد. دولت‌های حکیمی در سال‌های ۱۳۲۴ تا ۱۳۲۷ با پایان جنگ جهانی دوم، بحران آذربایجان و رقابت شوروی، انگلستان و آمریکا بر سر ایران هم‌زمان شد و ناتوانی وی در ایجاد اجماع سیاسی و اتخاذ تصمیمات قاطع، او را به نمادی از ضعف نهاد دولت در آن دهه بدل کرد.