قانون اساسی

پیشینه قانون اساسی در ایران به نهضت مشروطه بازمی‌گردد. در سال ۱۲۸۵ش نخستین مجلس در تاریخ ایران شکل گرفت و کار تدوین قانون اساسی را آغاز کرد. طرح پیشنهادی قانون اساسی مشروطه در یازدهم ذی‌القعده ۱۳۲۴ق در مجلس مطرح شد و پس از فراز و فرودهایی، در چهاردهم ذی‌القعده ۱۳۲۴ق (8 دی ۱۲۸۵ش) به امضای مظفرالدین شاه رسید. پس از پیروزی انقلاب اسلامی در سال 1357 پیش‌نویس قانون اساسی توسط مجلس خبرگان قانون اساسی در ۲۴ آبان ۱۳۵۸ش تهیه شد و در ۱۱ و ۱۲ آذر همان سال از طریق همه‌پرسی و با اکثریت آرا به تصویب رسید. این قانون در سال ۱۳۶۸ش توسط شورای بازنگری قانون اساسی مورد بازنگری قرار گرفت و در ششم مرداد همان سال از طریق همه‌پرسی به تأیید مردم رسید. قانون اساسی ایران از چهارده فصل و ۱۷۷ اصل تشکیل شده و در فصل نخست، به مبانی و اصول کلی آن اشاره شده است.