بر اساس گزارشات ساواک و شهربانی، شهرستان میناب در استان هرمزگان از تیرماه ۱۳۵۷ به یکی از نخستین کانون‌های سازمان‌یافته جنبش انقلابی در جنوب ایران تبدیل شد. تحلیل این اسناد نشان می‌دهد که این شهرستان، علی‌رغم ابعاد جغرافیایی محدود، به دلیل بافت اجتماعی-مذهبی مستحکم و ائتلاف میان روحانیت محلی، اصناف بازار و ساکنان محلات سنتی، به یک مرکز بحران ساختاری برای دستگاه‌های امنیتی و انتظامی پهلوی مبدل گردید. مطالعه حاضر، با تکیه بر گزارش‌های رسمی شهربانی، به بررسی گام‌به‌گام مراحل تکوین این جنبش می‌پردازد.

بازخوانی اسناد تاریخی آموزش و پرورش میناب، پرده از تقدیری تلخ برمی‌دارد که در آن مدرسه نخستین پناهگاهِ آسیب‌دیده در برابر بحران‌هاست. از مکاتبات اداری سال ۱۳۳۵ برای بازسازی کلاس‌های سیل‌زده تا اصابت موشک‌های رژیم کودک‌کش صهیونیستی در تجاوز نظامی اخیر آمریکایی-صهیونی روایت از آسیب‌پذیری نهادی دارد که مظهر پاکی و مظلومیت است.

آیت‌الله محمدی می‌گوید: در بندر عباس بودیم که منافقین یکی از نیروهای سپاه را که مسئولیتی داشت، ترور کردند. یادم هست که در تشییع جنازه آن پاسدار شهید شرکت کردیم و تشییع باشکوهی هم بود. هنگام تشییع جنازه باران به شدت می‌بارید و مردم هم زیر باران شدید، جنازه را تشييع می‌کردند.در مسیر تشییع جنازه، قبل از رسیدن به گلزار به میدانی رسیدیم و در آنجا از من خواستند مقداری صحبت کنم. من هم بالای وانت رفتم و حدود ۱۵ دقیقه صحبت کردم. همین طور که رعد و برق می‌زد و دانه‌های درشت باران می‌بارید، از فضیلت شهید و شهادت گفتم و بیان کردم که شما مردم ایران از گلوله‌هایی که مانند تگرگ در خوزستان می‌بارید، ترس و خوفی نداشتید و مقاومت کردید، الآن هم زیر این باران رحمت الهی، با اینکه شدید است، مقاومت می‌کنید و شهیدی را تشییع جنازه می‌کنید، آفرین بر شما...