سازمان منافقین که از بهمن ۱۳۶۰ تا اردیبهشت ۱۳۶۱ دو ضربه سنگین به مرکزیت و بدنه نظامی خود متحمل شده بود، در مرداد ۱۳۶۱ با عملیاتی گسترده و ۷۰ ساعته، حساس‌ترین بازوی خود یعنی «بخش روابط» را از دست داد؛ در این عملیات نه تنها ۷۵ عضو فعال از جمله معاونان مرکزیت به هلاکت رسیدند، بلکه اسناد به جامانده، پرده از یک راهبرد امنیتی برداشت: تشکیلات برای جلوگیری از نفوذ اطلاعاتی، خط خروج مخفیانه‌ای برای کادرهای ارشد خود از مرزهای عراق، ترکیه و پاکستان تدارک دیده بود، اما این طرح نیز با کشف مدارک ضربه ۱۰ مرداد، برملا شد.

هاتفی به همراه جمعی از سران حزب، اردیبهشت ماه 1362 دستگیر شد و در بازجویی‌ها نیز مقاومت چندانی از خود نشان نداد و درباره مسائل مختلف از جمله اوضاع حزب پس از ضربه اول -بهمن 61- تا ضربه دوم -اردیبهشت 62- و تشکیلات مخفی حزب صحبت کرد. صبح روز 19 تیرماه نگهبان زندان وقتی به سلول او مراجعه می‌کند، با پیکر بی‌جان او که خود را حلق‌آویز کرده بود مواجه می‌شود. در اولین گزارش کتبی درباره خودکشی هاتفی، نگهبان زندان عنوان کرد که او «با پیراهن خود را حلق‌آویز کرده» این گزارش تصریح کرد: «پیراهن به شکل طناب بود طاقت نیاورده و پاره شده بود و متهم در گوشه سلول افتاده بود.»