پنجم شهريور 57، جمشید آموزگار به فرمان محمدرضا پهلوی از نخست‌وزيری استعفا و جعفر شريف امامی رئیس مجلس سنا، نخست‌وزیر شد. شریف‌امامی كه كابینه‌ خود را كابینه‌ آشتی ملی معرفی كرده بود، با سیاست‌های فریبكارانه‌ سعی داشت اندكی از التهاب و تشنج‌های جامعه بكاهد. اما کمتر از دو هفته، دولت آشتی ملی با بزرگ‌ترین راهپیمایی تاریخ ایران در روز عید فطر روبه رو شد. با این حال مهم‌ترین رویداد نخست‌وزیری کوتاه شریف‌امامی فاجعه17 شهریور بود که رژیم جنایات خود را با آن تكمیل كرد. مدتی بعد در 13 آبان، خشن‌ترین حادثه پس از 17 شهریور به وقوع پیوست که بار دیگر پرده از چهره دولت به اصطلاح آشتی ملی برداشت. به دنبال آن موج دیگری از تظاهرات و اعتراضات مردمی بوجود آمد که در نهایت منجر به سقوط دولت شریف‌امامی شد.

روز شنبه‌ ۱۳ آبان‌ گروه‌های‌ دانش‌آموزی‌ با تعطیل‌ مدارس‌ به‌ سوی‌ دانشگاه‌ تهران‌ حركت‌ كردند. هر لحظه‌ بر تعداد تجمع‌كنندگان‌ افزوده‌ می‌شد. نیروهای‌ نظامی‌ از ساعت‌ 11 صبح‌ محاصره‌ی‌ دانشگاه‌ را آغاز كردند. حدود ساعت‌ ۱۲ ظهر نیروهای‌ ارتش‌ جلوی در جنوبی‌ دانشگاه‌ مستقر شدند و شلیك‌ نارنجك‌ گاز اشك‌آور را به‌ داخل‌ دانشگاه‌ آغاز كردند. تظاهركنندگان‌ با برافروختن‌ آتش‌ به‌ خنثی‌سازی‌ گازها پرداختند كه‌ ناگهان‌ نیروهای‌ نظامی‌ نوك‌ اسلحه‌های‌ خودكار خود را از میله‌ها به‌ سوی‌ تجمع‌كنندگان‌ گرفتند و بر روی‌ آنها آتش‌ گشودند. تعداد زیادی‌ از دانش‌آموزان‌ در خاك‌ و خون‌ غلطیدند، صدها نفر مجروح‌ شدند كه‌ از در شمالی‌ آنان‌ را به‌ بیمارستان‌ منتقل‌ كردند. این‌ تظاهرات‌ خونین‌ ۶ ساعت‌ ادامه‌ داشت‌. خبرگزاری‌ها تعداد كشته‌شدگان‌ را ۱۰ نفر و دانشجویان‌ ۶۵ نفر اعلام‌ كردند. كم‌كم‌ تظاهرات‌ به‌ بیرون‌ از دانشگاه‌ كشیده‌ شد و سرتاسر تهران‌ به‌ میدان‌ جنگ‌ تبدیل‌ شد.