در گفتمان سیاسی، تاریخ صرفاً روایتی از گذشته نیست و گاه، چون ابزاری برای تفسیر حال، تعریف هویت و صورت‌بندی تهدید‌ها نقش‌آفرینی می‌کند. بازخوانی گزینشی رویداد‌های تاریخی می‌تواند به ساختن مرز میان «خود» و «دیگری» و تثبیت صورت‌بندی‌های خاصی از مسائل سیاسی کمک کند. از این منظر، نحوه روایت مفهومی گذشته تاریخی فراتر از خود رویداد‌های تاریخی اهمیت پیدا می‌کند. بازتاب این کارکرد را می‌توان در نحوه ارجاع برخی سیاستمداران غربی به تاریخ ایران و پیوند دادن گذشته با مسائل سیاسی امروز مشاهده کرد.