پس از تبعید امام خمینی به ترکیه در ۱۳ آبان ۱۳۴۳ اولین کسى که سکوت حاکم بر فضاى حوزه‌هاى علمیه را شکست آیت‌الله میلانى بود. او در همان روز ۱۳ آبان طی تلگرافی ضمن محکوم کردن بی‌حرمتی به امام که «یکى از مراجع تقلید [هستند]و مصونیت قانونى دارند و از شخصیت‌هاى بزرگ اسلامى مى‌باشند» تاکید کرد: «اولیاى این گونه امور بدانند ایشان [امام خمینی]تنها نیستند، بلکه لسان ناطق همه مجامع روحانى و دینى هستند و گفته ایشان کلام حق و حقیقت است.»  

رئیس شهربانی رژیم شاه با اشاره به خدمات اجتماعی روحانیون به مردم زلزله زده نوشت: «نمی‌توان خدمات روحانیان به زلزله زدگان را کتمان کرد. خدمات آنها چشمگیر بوده و این مطلب را در منطقه زلزله زده همه می‌دانند...»