در سال ۱۹۶۰، علینقی عالیخانی، اقتصاددان و وزیر اسبق اقتصاد ایران، در سفری به شیخ‌نشین‌های جنوب خلیج فارس با شیخ صقر شارجه آشنا شد؛ مردی بی‌پول، اما بلندپرواز که از همه می‌ترسید و به ایران چشم امید دوخته بود. این دیدار می‌توانست به نخستین حضور نفتی فرامنطقه‌ای ایران بدل شود، اما سهل‌انگاری اجرایی و بی‌تجربگی کارشناسان جوان، این فرصت تاریخی را برای همیشه از دست داد.