در سال‌های پایانی سلطنت محمدرضا پهلوی، برنامه هسته‌ای ایران یکی از مهم‌ترین جلوه‌های بلندپروازی صنعتی و راهبرد نوسازی کشور به شمار می‌رفت. برنامه‌ای که با اتکا به سرمایه‌های کلان و همکاری شرکت‌ها و دولت‌های غربی، به‌ویژه ایالات متحده، قرار بود جایگاه ایران را در معادلات انرژی و فناوری جهان ارتقا دهد. بااین‌حال، اسناد دیپلماتیک آمریکا در ماه‌های منتهی به انقلاب اسلامی نشان می‌دهند که این طرح بلندپروازانه، پیش از سقوط سلطنت، با مجموعه‌ای از چالش‌های اقتصادی، قراردادی و مدیریتی روبه‌رو شده بود.