سیره نظری و عملی شهید بهشتی در کنار سخنرانی‌ها و نوشته‌های او معیاری برای فهم اصول انقلاب و تبیین آرمان‌های جمهوری اسلامی است، با این وجود حوادثی که نظام اسلامی از سر گذراند موجب شد تا هرکس به دلخواه و براساس منافع جناحی و فردی، تفسیری از شخصیت و نظرات او ارائه دهد.

محمد نخستین گفت: «در «مالکیه»؛ حوالی سوسنگرد کانالی حفر کردیم ولی ۲۰ متر مانده به رودخانه دست نگه داشتیم؛ بنا داشتیم زمانی که عراق قصد حمله داشت آن ۲۰ متر را بِکَنیم و آب رودخانه را در آن بیندازیم تا تانک‌ها غرق شوند، اما یک شب باران شدیدی آمد و آن ۲۰ متر را شُست، آب در کانال رفت و عراقی‌ها و تانک‌های‌شان زیر آب رفتند؛ بعثی‌ها به ناچار تا هویزه عقب نشستند؛ به عقیده من، چمران با حفر کانال‌ها و جاری ساختن آب در آن ناجی خوزستان شد».

نویسنده کتاب «پرستوی دهلاویه» گفت: دکتر چمران جاذبه بی‌نظیر داشت؛ «داش‌مشتی‌های» معروف تهران که با اتوبوس وارد پایگاه گلف شدند؛ با ادبیات خاص خودشان می‌گفتند «مصطفی کچل» کجاست؟ ما آمده‌ایم به کمکش که عراقی‌ها را لت‌وپار کنیم.

مسعود خدابنده، مسئول پیشین تیم حفاظت مسعود رجوی گفت: بحث تقابل با ایران بعد از انقلاب همیشه بر پاشنه تجزیه ایران و نه جابجائی قدرت بوده و هست. تئوری غالب در پنج دهه گذشته همیشه بر این اساس بوده که مجموعه‌ای از فشار نظامی از خارج و هرج و مرج و تضعیف حکومت از داخل می‌تواند در بهترین وجه ایران را تجزیه کرده و یا حداقل باعث امتیاز دادن حکومت شود.

بهادر زارعی، عضو هیئت علمی گروه جغرافیای سیاسی دانشگاه تهران گفت: ایران بدون احتساب جزایر خلیج فارس به عنوان هجدهمین کشور پهناور دنیا و با احتساب جزایر هفدهمین کشور وسیع به حساب می‌آید؛ تقریبا ۶۶ درصد از مساحت جزایر در خلیج فارس متعلق به ایران است؛ بعضی از این جزایر حدود ۱۵۰ متر ارتفاع دارند و موجب تسلط ما بر تنگه می‌شوند؛ تنگه‌ای که در طولانی‌ترین بخش ۹۵ کیلومتر و در کوتاه‌ترین قسمت ۳۳ کیلومتر است و با استفاده از ظرفیت آن می‌توان بر گلوگاه اقتصادی دنیا مسلط شد.

جواد منصوری گفت: به طور کلی دولت و کشور پاکستان به کمک‌های خارجی بسیار وابسته است؛  زمانی که من در پاکستان سفیر بودم، بار‌ها به صراحت این موضوع را از جانب مقامات ارشد کشورشان شنیدم که می‌گفتند اگر شما هم به اندازه فلان کشور [عربستان] به ما کمک کنید، ما دوست شما خواهیم شد.

آرش فهیم گفت: فیلم «قلاده‌های طلا» در مرحله اول توانست طیف‌های مختلفی از مخاطبین را جذب کند - به خاطر موضوع - و آن مخاطبی که مقداری از تعصباتش دست کشیده بود را همراه کرد؛ از طرفی زمان اکران فیلم نیز روی جذب، همراهی و اقناع مخاطب تاثیر داشت؛ نمایش عمومی فیلم هنگامی بود که جامعه از التهاب و احساساتِ صرف فاصله گرفته بود، پرخاشگری‌ها نیز فروکش کرده و دیگر مشاهده نمی‌شد و نگاه منطقی غالب شده بود.

آرش فهیم معتقد است: پرده نقره‌ای و بزرگ سینما می‌تواند کاری شبیه به هیپنوتیزم را انجام بدهد، ایده‌هایی را از ذهن‌مان بِدُزد و دستورالعمل‌هایی را در ذهن ما بکارد؛ از اواسط دهه ۹۰ شبکه نمایش خانگی برای پر کردن خلاهای داستانی، روایی و دراماتیک و فروش بیشتر به سمت جذابیت‌های کاذب و خشونت عجیب و غریب رفت؛ سریال‌هایی را در شبکه نمایش خانگی مشاهده کردیم که کشت‌وکشتار خیابانی با چاقو، قمه ،خونریزی و زدن رگ همراه بود.

عبدالله گنجی گفت:‌ ۴۷ سال از انقلاب گذشته اما همچنان همان نسلی که دهه ۶۰ مسئولیت داشتند، در راس هستند و با عباراتی چون «ایده ایران» برای نسل جوان کدسازی می‌کنند. بین جوان ما با اصحاب قدرت ارتباطی وجود ندارد. بزنگاه‌هایی که باید با حاکمیت مماس بشوند، گفتگو و تعامل کنند اصلا وجود ندارد. موفقیت در آرمان‌های انقلاب برای این نسل منوط به این هست که احساس کنند، مسئله‌شان حل شده است.  

اینکه رئیس‌جمهور آمریکا شخصاً بلند شود و بیاید هدایت عملیاتی بکند، نشان می‌دهد این یک عملیات واقعی نیست. کسی که بخواهد عملیات واقعی انجام بدهد، این‌قدر مستقیم وارد میدان نمی‌شود. این، عملیات روانی است؛ در همین جنگ روانی هم نتانیاهو مشارکت مستقیم دارد. وسط چنین معرکه‌ای، پهلوی یک مهره سوخته است. بین خود سلطنت‌طلبان و ضدانقلاب هم هیچ جایگاهی ندارد. اما وقتی نمی‌توانید مردم را به صحنه بیاورید، به یک عده‌ای که اجیر شده‌اند، پول گرفته‌اند، داعشی، منافق و ضدانقلاب‌های دیگر متوسل می‌شوید. معلوم است مردم ایران به‌راحتی تسلیم این موج و این جریان نمی‌شوند.