ایجاد صنعت ذوب‌آهن در ایران، یکی از آرزوهای دیرینه‌ی پروژه‌ی صنعتی‌سازی در دوره پهلوی بود؛ رؤیایی که از عصر مظفرالدین شاه قاجار آغاز شد و تا دوران پهلوی دوم همواره در دستور کار قرار داشت. با این حال، این طرح بزرگ در هر دوره‌ای با موانع گوناگون اقتصادی، سیاسی یا فنی روبرو شد و تحقق آن بارها به تعویق افتاد یا نیمه‌کاره ماند. سرانجام در دهه‌ی ۱۳۴۰ خورشیدی و با اتکاء به همکاری گسترده‌ی اتحاد جماهیر شوروی، کارخانه‌ی ذوب‌آهن اصفهان به عنوان نخستین گام عملی در این مسیر تأسیس شد. با وجود نقش برجسته‌ی شوروی در احداث این پروژه، حکومت پهلوی دوم در رسانه‌ها و تبلیغات رسمی خود، از ذوب‌آهن به عنوان دستاوردی ملی و نماد ورود ایران به جرگه‌ی کشورهای صنعتی یاد می‌کرد.